بچه که بود چیزهای زیادی در مورد فریبا شنیده بود ،او یاغی فامیل به حساب میآمد دختر شهری که درعمارتی بزرگ میان ناز و نوازش خانواده و دایه پرورش یافته بود ، یک باره در سنّ هجده سالگی که برای ییلاق تابستانی به مازندران رفته بودند عاشق پسر یکی از ملاکان رستم رود شد . او که عشق زندگیش را یافته بود علی رغم تمام مخالفتهای پدر با پسر ملاک ازدواج کرد . خوشبختانه از خانه طرد نشد اما روحش طوری به شوهر دلبندش گره خورده بود که نه یارای دوری از او را داشت نه رستم رود . بعد از آن هرگز نخواست پای به جای دیگری بنهد . آنها بچه دار نشدند زندگی پر رفت و آمدی نداشتند ولی همین برایشان بس بود ، خوشبخت بودند و طی چهل سال زندگی مشترک هیچ وقت از هم جدا نشدند . سرش را به شیشه تکیه داد.عمه فریبا نباید حال بهتری از او داشته باشد سارا ویران بود و این حس را میفهمید کسی که دل داده وقتی محبوبش را از دست بدهد حتی اگر سرپا حتی اگر به ظاهر قوی بیاید مانند چینی ترک خورده ایست که به کوچکترین نسیمی به هزار تکه مبدل میشود ، برای بار چندم دانست که این سفر اشتباه بزرگی بود ، پریا برای او نه یک خواهر نه یک

ظاهر فریبا درست مانند یکی از زنهای شمالی بود ، لباس بلندی به تن داشت و پارچه ی رنگارنگی پیچیده بود دور سرش .در رفتارش اما چیزی وجود داشت که انحصاری خودش بود شاید بتوان اسمش را اصالت گذاشت اگرچه سالها بود که در میان مردمی زندگی میکرد که به نوعی یکی از آنان شده بود اما اصلش را حفظ کرده بود. زیبا حرف میزد و با وجود کهولت سنّ قدمهایش استوار بود .سارا متوجه زنجیر طلایی بلندی شد که روی سینه ی فریبا این ور و آن ور میرفت زمانی که او در حرکت بود و هر از چند گاهی با لمس انگشتانش انگار میخواست مطمئن شود که گردنبند سر جای خودش باقیست . خانه تمیز بود اما اثاثیه زیادی نداشت . سارا به اتاقی که فریبا برایش در نظر گرفته بود راهنمایی شد ، یکی از اتاقهای رو به جنگل . در همان لحظه ی اول پنجره را بازرسی کرد و وجود توری با شبکههای بسیار ریز روی آن خیالش را راحت کرد .نشست روی تخت و اتاق را از نظر گذراند ، قالی کوچکی در قسمت ورودی به چشم میخورد اما بقیه ی اتاق فقط با موکت فرش شده بود رنگ دیوارها جدید شاید مربوط به دو یا سه سال پیش بود اما عمر موکت بیشتر از اینها بود نه پرزی داشت نه

انگار نه انگار که شهریور پارسال بود که با پریا و سامان و چند تا از دوستانشان رفته بودند نور . بیشتر به خاطره ای دور می مانست یا هاله ای از یک رویای شیرین جاری در فضا و زمانی دیگر. چقدر خوش گذشته بود مخصوصا به پریا که شمال را بهشت خودش می دانست . در تله کابین نمک آبرود جایی میان توده های متراکم مه و شاخه های سر به فلک کشیده ی درختان بودند که پریا پرسیده بود : برویم سری به عمه فریبا بزنیم ؟ _ عمه فریبای بابا ؟ _نه پس عمه فریبای همسایمون . سارا برایش رو ترش کرده بود _یه کاره بریم چی بگیم بعد از این همه سال ؟ _سامان تو چی میگی؟ قبلا در موردش برایت گفته ام کنجکاو نیس

سامان آرام سر سارا را بوسید و در بغل نگهش داشت ، دخترک سخت نیازمند محبت بود ، بازوهایش را سفت چسبیده بود مبادا در برود . تارهای نازک موهایش که از زیر شال سرمهای رنگی بیرون زده بود لبهایش را قلقلک میداد . -امروز کجاها بودی ؟ خیلی از حالش بی خبر بود. سارا با صدائی که بیشتر به زمزمه میمانست گفت : روانشناس . -ا پس خوبه ؟ راضی ای؟ -اونی که مادرت معرفی کرد نیست ، این چهارمیه . آخرین باری که همدیگر را دیده بودند مادرش شماره مطبی را به سارا داده بود ، بعد از آن فقط چند بار تلفنی حال پرسی کرده بودند . با این حساب سه ماه بیشتر بود که آنها را ندید